آمد  بهار  عاشقان  تا  خاکدان  بستان  شود

آمد  ندای   آسمان  تا   مرغ   جان  پران  شود

هم بحر پر گوهر شود هم شوره چون کوثر شود

هم سنگ لعل کان شود هم جسم جمله جان شود  

 

میلاد یگانه منجی، آن آواز خوان حق و حقیقت قبله ی دل عاشقان طریقت

جمال جان و صفای دل رهروان دانایی، آمده از عالم یکتایی به هفت روز

خلقت از خالقیت بر همه ی عاشقان حقیقت و رهروان طریقت مبارک باد. 

1و1 یکتا 11 / 7 / 1318 
 

رندان  سلامت  میکنند  جان  را  غلامت  می کنند

مستی ز جامت می کنند  مستان  سلامت  میکنند

در  عشق  گشتم  فاش  تر  وز  همگنان  قلاش  تر

وز دلبران  خوش باش تر  مستان سلامت  می کنند

غوغای   روحانی   نگر    سیلاب    طوفانی    نگر

خورشید  ربانی   نگر   مستان   سلامت   می کنند

افسون   مرا  گوید   کسی  توبه ز من جوید  کسی

بی  پا چو من  پوید کسی مستان سلامت  می کنند

ای    آرزوی    آرزو     آن    پرده   را    بردار   ز    او

من  کس  نمی دانم  جز او  مستان سلامت می کنند

ای    ابر   خوش   باران  بیا   ای  مستی   یاران   بیا

وای  شاه   طراران  بیا   مستان   سلامت   می کنند

حیران  کن   و   بی  رنج  کن  ویران کن  و پر گنج کن

نقد  ابد   را   سنج  کن   مستان   سلامت   می کنند

شهری   ز   تو  زیر  و  زبر  هم   بی خبر  هم  با  خبر

وای  از  تو  دل  صاحب  نظر مستان سلامت می کنند

آن  میر   مهرو   را  بگو   و آن  چشم   جادو   را   بگو

و  آن  شاه  خوشخو  را بگو  مستان سلامت می کنند

آن  میر   غوغا  را  بگو  و آن  شور  و   سودا   را  بگو

و   آن  سرو   خضرا  را بگو مستان  سلامت  می کنند

آنجا که یک با خویش نیست یک مست آنجا بیش نیست

آنجا  طریق  و  کیش  نیست  مستان سلامت می کنند

آن  جان  بی  چون  را  بگو  و  آن  دام  مجنون  را  بگو

و  آن  در  مکنون  را  بگو  مستان  سلامت  می کنند

آن  دام  آدم   را   بگو   و  آن   جان   عالم   را   بگو

و  آن  یار و  همدم  را  بگو مستان سلامت می کنند

آن  بحر   مینا  را  بگو  و  آن   چشم   بینا   را   بگو

و  آن  طور  سینا  را  بگو  مستان  سلامت  می کنند

آن  توبه  سوزم  را  بگو  و  آن   خرقه   دوزم  را  بگو

و  آن  نور  روزم  را  بگو  مستان   سلامت   می کنند

آن  عید  قربان  را  بگو    و  آن  شمع  قرآن   را   بگو

و  آن  فخر  رضوان  را  بگو  مستان سلامت می کنند

ای  شه  حسام  الدین   ما   ای   فخر   جمله   اولیا

ای  از   تو  جانها   آشنا   مستان   سامت   می کنند

رو   آن  ربابی   را   بگو  مستان   سلامت   می کنند

و  آن  مرغ  آبی  را  بگو  مستان   سلامت   می کنند

و  آن  میر  ساقی  را  بگو  مستان  سلامت  می کنند

و  آن  عمر  باقی  را  بگو  مستان   سلامت   می کنند

و  آن  میر  غوغا  را   بگو   مستان   سلامت   می کنند

و  آن  شور  و  سودا  را  بگو  مستان سلامت می کنند

ای  مه  ز  رخسارت  خجل  مستان  سلامت  می کنند

وای   راحت  و   آرام  دل   مستان   سلامت   می کنند

ای  جان  جان  ای  جان  جان  مستان  سلامت می کنند

ای  تو  چنین  و  صد  چنان   مستان   سلامت   می کنند

اینجا  یکی  با  خویش  نیست  مستان  سلامت  می کنند

یک  مست  اینجا  بیش  نیست  مستان  سلامت  می کنند

ای     آرزوی      آرزو      مستان      سلامت      می کنند

آن   پرده   را    بردار   ز   او   مستان   سلامت   می کنند

سودای   تو   در   جوی   جان  چون   آب   حیوان   می رود

آب   حیات   از   عشق   تو   در   جوی    جویان    می رود

عالم     پر     از    حمد    و    ثنا    از     طوطیان    آشنا

مرغ   دلم    بر    می پرد    چون    ذکر    مرغان   می رود

بر  ذکر  ایشان  جان  دهم  جان  را  خوش  و  خندان  دهم

جان  چون  نخندد  چون  ز  تن   در   لطف   جانان   می رود

هر   مرغ  جان  چون  فاخته   در   عشق   طوقی   ساخته

چون    من    قفس   پرداخته  سوی   سلیمان    می رود

از  جان  هر  سبحانی  ای  هر   دم   یکی    روحانی  ای

مست  و  خراب  و  فانی ای  تا  عرش  سبحان  می رود

جان  چیست   خم   خسروان   در   وی  شراب   آسمان

زاین  رو  سخن  چون  بیخودان  هر  دم  پریشان می رود

در   خوردنم    ذوقی    دگر    در    رفتنم    ذوقی    دگر

در   گفتنم   ذوقی   دگر   باقی   بر   این   سان  می رود

میدان  خوش  است  ای  ماه  رو  با  گیر  و  دار  ما  و  تو

ای  هر که  لنگ  است  اسب  او لنگان ز  میدان  می رود

مه   از   پی   چوگان   تو   خود   را   چو   گویی   ساخته

خورشید  هم  جان  باخته   چون   گوی   غلتان   می رود

این   دو   بسی    بشتافته    پیش    تو     ره     نایافته

در    نور    تو    در     بافته     بیرون     ایوان    می رود

چون   نور  بیرون  این  بود  پس  او  که  دولت  بین  بود

یارب  چه  با  تمکین   بود   یارب  چه  رخشان   می رود 
 

چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

در آ  در  آ  به  سعادت  درت  گشاد خدا

که  دانه  را  بشکافد  ندا  کند  به  درخت

که  سر  بر  آر  به  بالا  و می فشان خرما 
 
 

ای  که  به  هنگام  درد  راحت جانی  مرا

وای  به  تلخی   فقر   گنج   روانی   مرا

آنچه نبردست وهم عقل ندیدست و فهم

از  تو  به  جانم  رسید  قبله  از  آنی  مرا

از  کرمت  من  به   ناز   مینگرم   در   بقا

کی    بفریبد    شها    دولت   فانی   مرا ؟

نغمت   آن  کس   که   او مژده ی  تو  آورد

گر چه  به  خوابی   بود   به  ز  اغانی   مرا

سجده کنم من ز جای روی نهم من به خاک

گویم   از  اینها   همه  عشق   فلانی   مرا

عمر   ابد   پیش   من  هست  زمان  وصال

ز آنکه  گنجد  در   او   هیچ    زمانی    مرا

گوهر  معنی  اوست  پر  شده جان و دلم

اوست  اگر گفت نیست ثالث  و  ثانی  مرا

رفت  وصالش  به  روح جسم  نکرد  التفات

گر  چه   مجرد  ز  تن  گشت  عیانی  مرا

پیر  شدم  از  غمش  لیک   چو   تبریز  را

نام   بری  باز  گشت  جمله  جوانی   مرا 
 

از آن مایی ای مولا اگر امروز اگر فردا

شب و روزم ز تو روشن زهی رعنا زهی زیبا

تو  پاک  پاکی  از  صورت  ولیک  از  پرتو  نورت

نمایی  صورتی هر دم چه با حسن و چه با بالا

چو ابرو را چنین کردی چه صورت های چین کردی

مرا بی عقل و دین کردی بر آن نقش و بر آن حورا

مرا گویی چه عشق است این که نی بالا نه پست است این

چه صیدی بی زشست است این درون موج این دریا

ایا معشوق هر  قدسی چو  میدانی چه  میپرسی

که سر عرش و صد کرسی ز تو ظاهر شود پیدا

زدی  در من یکی آتش که شد جان  مرا  مفرش

که تا آتش شود گل خوش که تا یکتا شود صدتا

فرست آن عشق ساقی را بگردان جام باقی را

که از موج و تلاقی  را   ندانم  جامش  از  صهبا

بکن این رمز را تعیین بگو مخدوم شمس الدین

به  تبریز  نکو  آیین  ببر این  نکته ی  غرا 
  
 

در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا

ابروی  او  گره نشد گرچه که دید صد خطا

من  ز  سلام  گرم  او  آب شدم ز شرم او

و از  سخنان  نرم  او  آب شوند   سنگ ها

زهر  به  پیش  او  ببر  تا  کندش به از شکر

قهر  به  پیش  او  بنه  تا  کندش  همه رضا

آب  حیات  او   ببین  هیچ   مترس  از   اجل

در  دو   در  رضای  او   هیچ   ملرز   از   قضا

سجده  کنی  به  پیش  او  عزت مسجدت دهد

ای  که  تو  خوار  گشته ای  زیر  قدم چو  بوریا

خواندم  امیر  عشق  را  فهم  بدین شود تو را

چونک تو  رهن  صورتی  صورت توست رهنما

از  تو  دل  ار  سفر  کند  با  تپش  جگر   کند

بر  سر  پاست  منتظر  تا تو  بگویی  اش  بیا

بام و هوا تویی و بس نیست روی بجز هوس

آب  حیات  جان  تویی  صورت ها  همه  صقا

دور  مرو  سفر  مجو  پیش  تو  است  ماه  تو

نعره  مزن  که  زیر  لب  می شنود  ز  تو دعا

می شنود   دعای  تو  می دهدت  جواب   او

که  ای  کر  من  کری  بهل گوش تمام برگشا

گر  نه  حدیث  او  بدی  جان  تو  آه  کی زدی

آه   بزن   که   آه  تو  راه   کند   سوی   خدا

چرخ زنان بدان خوشم که آب به بوستان کشم

میوه رسد ز آب جان شوره و سنگ و ریگ را

باغ چو زرد و خشک شد تا بخورد ز آب جان

شاخ  شکسته  را   بگو  آب  خور   و  بیازما

شب  برود  بیا  بگه  تا  شنوی  حدیث  شه

شب همه شب مثال مه تا به سحر مشین ز پا